bir işaret ver

ışıksız olsun

yetik değil gündoğumu

bir vecize,

bir yara kabuğu,

bir soluk..

 

bu bahar

resmetme gelinciği

bu bahar karanfil,

karanfil dolsun tuvalin

ve çıkar mektuplarından

papatyayı

zeytin koksun divitin

 

kışın al avucuna

toprağın güneşini

kaygın olmasın

rençber bulur çaresini

at omzundan bu kış

sırtlandığın doğayı

ve kuş evi yapma artık

bir parça ekmeğe aç kalıyor,

genzimi yakıyorsun

 

âmara,

gün'üm

anlam bulmuş şafağım

tânla buluşmuş semam

yıldızsız geceye açmayan,

sefa çiçeğim

ufku görünen derin suyum;

kırışıklıklarım, senin yılların olsun

bir tek sen bil ki ben

gölgelere muhtaç

yansısız kalkamıyorum

icazetim kökün olmasın,

budur arzum.

ben ki

cennette topraksız

ateşi avuçlamış

bu kesik ellerle saramam seni