Kalıp kalıp sabun tırnaklıyorlar

Dişleri sapsarı

Törpüyle kazıyorlar dişlerini

Yüzleri delik deşik

Gözlerim kanıyor bakamıyorum

Baktım mı tutuyorum cafcaflı yakasından

Kaldırıp vuruyorum gevrek ellerimle

Zevkten içi dışına karışıyor

Son çare sıkıyorum şekilsiz kafasına

Gökkuşağı akıyor beyni

Her rengin en cıvıltısını püskürüyor

Vıcık vıcık bir aptallık

Şimdi de ellerim kelepçeli

L'imagination au pouvoir, por favor

Yolculuk en artistinden, yelkenler fora!

Son durak organize kimsesiz karakter bölgesi

Kim dediğin aç bak sözlüğe ordaki “kimse”

Kusucam şimdi yüksek doz kevaşe tuttu beni

Sarhoş var görece yüksek tepenin tepesinde

Pişt bunak, bi şişe de bana yuvarlasana midem bulanıyo

Ne demek “ ****** git ”

Adam mı eğlendiriyorum lan ben burda

Eğlendirsem eylenirdim herhalde

Tanrı falan mı sanıyorsun sen kendini

Tepecik tanrısı seni!

Yetkisi sarhoşluğuymuş sözde

Bende bulsam kafayı bende sanırdım öyle

Öyle de, tepede bi güzel tepe, hiç yoktan benden üstte

Seni ben var ettimi “Heil! Tepecik Tanrısı”

Boyun eğiyorum bir şekil otoriter oluveren rejimine