Yorgunum. Dilim bağlı. Resmimin üzerine kırmızı damladı. Yenildim.

Saçımı taramadım, haftalar oldu. Sesim kısıldı, ağlamaktan.   Uykumu bölüyor, sallanan sandalye.

“Bir şeyi de tam yapsanız n'olur?!”

Sütüm kesildi. Söylemedim. Kapımı açan da yok zaten.

Gölgesi kadar konuşsun herkes. Bebek ağladıkça, öfkeleniyorum. Doymuş mudur?

“Kollarım yok,” diyorum. Hangimiz daha çaresiziz.

Hangimiz daha çok ağlayacak.