Çok yorgunum. Kucağıma bir bebek verip terk ettiler beni. Dilimi bağladılar. Resmimin üzerine kırmızı bir nokta damladı. Eskisi gibi olamayacakmışım.

Saçımı taramadım, haftalar oldu. Ağlamaktan sesim kısılmış. Çocuk uyanmasın diye kıpırdamıyorum. Sallanan sandalye almıştım, gıcırdıyor. “Bir işi de tam yapın be!”

Sütümün kesildiğini söylemedim kimseye. Kapımı açan da yok zaten. Şuradan çıksam, sokağın sonunda kaybolsam fark edilmez.

Bebek ağlıyor o esnada. Duymuş olabilir mi? Gözlerindeki çaresizlik beni öfkelendiriyor. Kollarım yok benim. Hangimiz daha çaresiziz. Hangimiz daha çok ağlayacak açlıktan. Yarışalım mı?