mutlu boğulanlar

Biraz önce “Mutlu Boğulanlar” diye bir şiir yazmaya kalkıştım. Ama beceremedim.                                                                                                                                         Eve Dönmenin Yolları / Alejandro Zambra

deniz nüksetti, evler kaçtı, ellerim üzünç balık

balıkta göz bir buhar, açılıp kapanıyor koynumda

saçımdan dökülüyor çocuğun biri, gözümün biri ıslak

koşuyor denize bu yüzden kendinden kalabalık

tekinsiz ağaç, öyle rüzgârlı, boyumdan aşağı

tutuyor gövdeme taşlarını, şimdi hızlanıyor sesim

 

kırağı bebek, düşüyor gölgeye omuzlarım

ellerime gömülü tüylenen bir nefes gibi gece

sağırmış duyduğum, sakındığım kim

öpsün diye saçımdan, alıp diriltsin diye

mutlu boğulanlar denizine bakıyor yaşamım

 

deniz ilendi, evler üşüdü, ellerim kokusuz ardıç

ardıçta toy bir inat, güçlenip sınanıyor göğsümde

etimden kopuyor çocuğun biri, kolumun biri kulak

duyuyor denizi bu yüzden çoğunluk sıkılarak

eksik kapı, öyle ağrılı, boşluktan yukarı

düşüyor sesime ağırlığı, şimdi hızlanıyor gövdem

 

uçarı serçe, şaşıyor sonsuza dudaklarım

ellerime asılı eriyen bir bulut gibi gece

serinmiş seyreldiğim, yakındığım kim

tutsun diye etimden, alıp çoğaltsın diye

mutlu boğulanlar denizine bakıyor yaşamım