Dokundum ılık kırmızı kan çiçeklerine.

Tam ortasında tabloları, yirmi yedilik ressamların.

Bir özkıyımın resmini çiziyorum.

Tutarsız görüntümün eşiğinde kırık ayna,

sıfır noktasında beyaz bir vuruş.

Kirlenmek istiyorum.

Mısraların fısıltısını duy, Tanrım.

Tekir bir kedi kargayı öldürmeden —

şakaklarımda lekeler, kırmızı.

Bakışlarından hoşlanmıyorum, biliyorsun.

Tane tane dağıt, böl, kes, hatta parçala.

Kırıklarla yeni bir kalem ve kemik.

Mürekkepte yüzülmez, biliyorsun.

Kendimdeki yerleşik öznesizlik

tenime nüfuz etmiş.

Biliyorsun, kaçamıyorum sesten — sesinden.

Gecenin duru mavi güzelliği,

yaşamın özentisizliğinde.

Obruklar açmış yüreğinden, benzer yerlere.

Tanrı bana hafızamı verdi —

geri almalı mıyım namlunun içtenliğiyle?

Altmış kilo taş taşıdım bu kimsesiz tarlada.

Sürdüm baştan başa uğultuları, tuttum.

Kabuğu bir denizde ve ona ait;

dinliyorum onu.

İlmek ilmek dokudum beynime

bedensizliğiyle, ruhunun maddeselliğini.

Fail aynı kişi.

Düşünsel birtakım tezahür, bilirsin.

Kaç mengenesinden bir şeylerin,

duyma vuruşlarını saatlerin —

tik tak.

Ortasında biter şiir,

Ortasında aklımın.