Dün gece beni ben yokken görmüşler.

Arafın karanlığında, güneş vurmuş tenime,

Hiçliğin bir ucunda kalan mecburum sesine,

Mefhuma ne hacet, gök bile tutsak sisine,

Ama simdi kamer bile densiz, ışığı üstümde söner.

 

Her gece tutunurken zehrine, beni yüzüm gülerken gömmüşler.

Bir sis çöküyorsa hâlâ göğe, toprağıma bile dokunamazsın.

İster yalvarın Tanrı'ya, affımı dileyin, benim günahımdan arınamazsın.

Özlem zuhur etsin zerrene, ölene ölmeden kavuşamazsın.

Ama şimdi annem bile haykırır bana lanetler.

 

Bir gece beni ben eksikken sevmişler.

Kavrulsa bedenim hissetmem, kabahat elbet yakandadır.

Mahsur kaldıysam ecele, yine de cennet yakınandadır.

İki elimi göremezsen kollarımda, bil ki mahşer günü yakandadır.

Ama şimdi şeytan bile kinsiz, kör etti bana gözler.