Ruhumuz kaldıramayacağı acılarla karşılaştığında, tüm dünyaya karşı günahkâr bir kükreme yükselir göğsümüzde. Dışarı taşmaya yer arar öfkemiz, ama acizliğimizin bilinciyle cin gibi kurnazlaşır ve bir işbirlikçi ararız günahlarımıza. Yakasına yapıştığımız bahtsız kişi ağzımızdan çıkan ilk küfürden anlar niyetimizi — ve eğer boğmamışsa içindeki şeytanı, çirkin bir sırıtışla bildirir yandaşlığını.

 

Böylece atılmış olur günahın ilk adımı…