Ben doğarken,

Alfabeye bakmadı kimse.

Bir "a" harfi mi düştü bedenime,

Yoksa bir "kırılganlık" mı kıvrıldı kalçama - bilinmez.

 

Beni doğurdu annem,

Ben kendimi yeniden doğuruyorum her satırda.

Her kelimede bir göğüs uyanıyor,

Ya da bir sakal dökülüyor avuçlarıma.

Cinsiyetim,

Bir şiirin orta yerinde

Kaybolmuş bir zamirdir belki :

Ne o,

Ne bu,

Ama hep "ben" kalan.

 

Diz çöken bir kelimeyim bazen,

Eril bir ünlemin altında ezilen;

Bazen de dişil bir suskunlukla

Taşan bir ünlemim,

Sustukça çoğalan.

 

Bedenim bir imla hatası olabilir;

Ama ben o hatadan

Şiirler yaratıyorum.

Bazen bir şiire bile alınmaz bedenin

 

Ben o kararların dışına taşan

Bir noktalama işaretiyim artık.

Ne virgül kadar bekletirim,

Ne nokta kadar bitiririm.

Sadece devam ederim -

Ve

Her devrik cümlede yeniden kurarım kendimi.