Erkekler şiir yazmasın diye uyandığım sabahların mev-

simindeyim.

Ellerim dizlerim yara olmuş düşmekten,

Düşünmekten, sevmekten, öldürmekten... Kâğıt kesiği

bunlar hep.

“Ama” yok, öldüreceğim her şeyi.

“Erkekler şiir yazmasın!” diyeceğim. Yine.

Bağıra bağıra. “Ama” yok

Öldüreceğim, uyumluluğu, uzlaşmayı, sadakati.

Elmaları da öldüreceğim, kurtçukları da.

Geçmişimde bir cadı var, onu bulup pamuklara saracağım

Sonra yarın olacak, kazanlar kaynatıp

Yine haykıracağım “erkekler şiir yazmasın!”

Haykıracağım

Öldürmek düşü var içimde.

Öldüreceğim bu sebepsiz saltanatı,

Bu lanetlenmemiş baskıyı,

Bir slogan gibi

Her yanı sarıp dillere düşmüş zorbalığı. Öldüreceğim...

Bunlar hep erkekler şiir yazıyor diye…